maarten en zijn kijk op de actualiteit

2009-11-16T05:02:00.000-08:00

Een streepje muziek!

Tussen alle tekst door is het tijd voor wat muziek. Gewoonlijk heb ik het niet echt begrepen op remixes, mash-ups en dat soort zaken. Onderstaand geval is de uitzondering die de regel bevestigt. Het is een remix van Roc Boys en Way I are van respectievelijk Jay-Z en Timbaland, gemaakt door DJ Roc. Ik vind de remix zelfs beter dan de originele versies van beide liedjes.

2009-11-12T09:55:00.001-08:00

Deze blogpost bestaat uit een artikel dat ik heb geschreven voor het vak journalistieke genres. Het leek me echt een coole uitvinding zodat ik ze graag met jullie deel.

Ledlichtjes voorkomen verwarring in zaalsporten

Ledverlichting die de lijnen voor verschillende sporten op een sportvloer aangeeft. Met dit vernieuwende idee heeft het bedrijf Descol Kunststof uit Deventer de Nederlandse nationale sport innovatie prijs gewonnen. De prijs werd vorige week uitgereikt door Erica Terpstra, voorzitster van het Nederlands Olympisch comité, tijdens een congres in Eindhoven.

EINDHOVEN- Iedereen die wel eens een zaalsport beoefent, kent ongetwijfeld het storende effect van de veelheid aan gekleurde lijnen die de velden voor verschillende sporttakken afbakenen. Als het aan de Nederlanders van het Descol kunststof chemiebedrijf ligt komt er spoedig een einde aan deze ergernis. Met hun systeem, waarbij met één druk op de knop via ledverlichting eenduidig de belijning voor een bepaalde sport wordt aangegeven, sleepten ze de nationale sport innovatie prijs in de wacht.

Hun overwinning hadden ze volgens de jury vooral te danken aan het innovatieve karakter van het voorgelegde product. “Het idee is ontstaan van uit een duidelijke marktvraag, voorziet in de behoefte van de gebruikers en is toepasbaar voor een zeer grote verscheidenheid aan binnensporten. Het product lijkt bovendien haalbaar en technisch uitvoerbaar.”

Het is de tweede keer dat de nationale sport innovatie prijs werd uitgereikt. Uit de 39 inzendingen werden vijf genomineerden gekozen. Naast de winnende sportvloer waren dit een schaats met flexibele ronding van het ijzer, een richtapparaatje op een biljartkeu, een korfbalpaal met tijdsaanduiding en een aangepaste slee voor ijshockeyers met een lichamelijke handicap.

2009-11-10T08:22:00.000-08:00

Ergernissen van de week

Iedereen heeft wel gebeurtenissen die bij hem of haar de nodige ergernis opwekken. Welnu, bij mij is dit niet anders. Ik zet er hier enkele op een rijtje:

De belachelijk zware straf voor tennissers Malisse en Wickmayer. Ze zijn administratief in de fout gegaan en hier moet een sanctie tegenover staan. Hiermee ben ik akkoord, los van de hele discussie over de zin of onzin van het whereabout-systeem. Maar de strafmaat, één jaar schorsing, is buitensporig groot. Een carrière beëindigen en een andere breken omwille van een administratieve nalatigheid. Faut le faire.

Daarnaast zijn er de spelers van zelfvermaarde Belgische topclubs uit het voetbal die allen een inenting hebben ontvangen tegen de Mexicaanse griep. Dit zint mij al niet echt, maar niet in die mate dat het in mijn ergernissen van de week opgenomen zou worden. Wat me meer tegen de borst stoot is de persoonlijke aanval op van Ranst vanwege L. Van der Kelen. Die verwijt de griepcommissaris een ‘leider van een soort Sovjet-geneeskunde’ te zijn terwijl die in mijn ogen enkel een eerlijk systeem voor de verdeling van de vaccins op poten tracht te zetten. Een systeem waar de heren voetballers zich doodleuk bovenstellen. Faut le faire.

De derde ergernis van de week komt zowaar uit de wereld van de bloggers! Het gaat om een blogpost vanwege Kristien Hemmerechts die het gebrek aan aandacht laakt vanwege onze media voor het suikerfeest dat gevierd werd in de moslimgemeenschap. Daarbij wordt Luckas Vander Taelen, parlementslid voor Groen!, belachelijk gemaakt omdat hij in zijn column het aangedurfd had om de weinig aangename levenssituatie in Vorst te beschrijven. Uit het feit dat hij ondermeer bespuwd is door enkele allochtone jongeren trekt onze vriendin Hemmerechts de conclusie dat hij dit zelf wel zal uitgelokt hebben, aangezien dit haarzelf nog nooit overkomen is. Ik raad haar aan in het vervolg haar oogkleppen te laten voor wat ze zijn en de bestaande problemen niet onder de mat schuiven omdat ze niet passen in haar sprookjeswereld. En al wie aan haar sprookjeswereld durft te twijfelen, wordt openlijk aangevallen. Wederom: Faut le faire.

2009-10-30T07:47:00.000-07:00

Ik heb een kater vandaag…

“A successful blog therefore has to balance itself between a writer’s own take on the world and others.”

Uit de tekst ‘why I blog’ van Andrew Sullivan onthoud ik dit citaat. Een goede, succesvolle blog moet dus het midden vinden tussen mijn eigen kijk op de wereld en de kijk van anderen. Wanneer ik mij beperk tot berichten van het genre ‘ik heb een kater’, of ‘mijn stomme trein had weer vertraging’ ben ik dus niet goed bezig. Wanneer ik daarentegen een zo breed mogelijke beschrijving geef van de actualiteit ben ik evenmin goed bezig.

Wat dan wel? Het midden dus… In mijn interpretatie wordt dit dan iets als ‘mijn stomme trein had vertraging wat duidelijk maakt dat de NMBS niet goed functioneert.’ Iets schrijven uit je eigen ervaring, of iets waar je een uitgesproken mening of brede kennis over hebt en dit dan toetsen aan de algemene kijk op de wereld.

Zijn er dan nog goede blogs? Jazeker. Maar persoonlijk ga ik liever op café een onderhoudende discussie aan om een ander zijn kijk op de wereld met de mijne confronteren. Liever dan achter een scherm te lezen over de boeiende gebeurtenissen van alle collega-bloggers. Laat staan al mijn frustraties neer te pennen op een blog waarvan ik vrijwel zeker ben dat niemand, enkele verdwaalde klasgenoten niet te na gesproken, ze leest.

Schrijven doe je voor een publiek. Niet enkel en alleen voor jezelf of voor de kick iets op het internet te kunnen zetten.

2009-10-22T08:38:00.000-07:00

‘Den Herman kan het ni aan!’

Feit 1: De Franstaligen reageren verbolgen op een decreet dat Vlaamse controle toelaat op Franstalige scholen in de faciliteitengemeenten. Het decreet werd goedgekeurd, nog voor een vierde belangenconflict tegen het voorstel kon worden ingeroepen. Het Grondwettelijk Hof zal uitmaken of Vlaanderen effectief bevoegd is voor deze scholen.

Feit 2: Didier Reynders ligt zwaar onder vuur binnen zijn eigen partij. In deze lastige situatie moet hij het vooral hebben van de steun vanwege de kartelpartner van de MR, het FDF. Reynders stelt de steun erg op prijs en zal dus naar alle waarschijnlijkheid meer dan in het verleden aandacht schenken aan de eisen van het FDF (uitbreiding Brussel!).

Deze twee ‘toevalligheden’ zorgen voor erg lastige omstandigheden voor een rondje staatshervorming en BHV! Als onze goede vriend Herman van Rompuy er al in zou slagen de begrotingsdiscussie te beëindigen, wacht hem een nog veel moeilijker vraagstuk.

We zijn benieuwd. Hopelijk voor hem zal mijn blogbericht binnen x-aantal weken meer omvatten dan een eindeloze herhaling van het kort maar krachtige zinnetje: ‘Den Herman kan het ni aan!’

2009-10-14T07:12:00.000-07:00

Arrividerci, Bambino d'oro.

Frank Vandebroucke is niet meer. Een van de enige echte sterren die ons wielerwereldje ooit heeft gekend is veel en veel te vroeg van ons heengegaan. Een echte ster is hij volgens zijn palmares nooit geworden. Mooi gevuld, dat wel, maar niet van het kaliber van een Boonen, Museeuw of de grote Merckx en andere Flandriens uit het verleden.

En toch! Toch was hij een van de grootste sterren voor mij. VDB, een man die getuigde van een voor Belgen ongekende portie zelfvertrouwen. Wij, als Vlamingen, hebben steeds respect voor de noeste werkers. Weinig praten, maar handelen. VDB was net het tegengestelde, zeker in zijn gouden periode in 1999. Zeggen waar en wanneer hij zou aanvallen, en het nog doen ook. Ongezien was het!

Zijn leven en carrière zijn daarna onherroepelijk in het slop geraakt. En toch! Toch bleef hij rondlopen met de mooiste kleren, steeds een nieuw kapsel en meestal met een grote glimlach op zijn gezicht. Steeds weer verklarend hoe hij binnenkort weer top zou zijn, hoe hij weer grote koersen zou winnen. Hij bleef achter zijn eigen imago aanhollen, nooit heeft hij het echter kunnen inhalen.

Vaak zullen we nog terugdenken aan de magische middag in 99 waarop hij alle concurrentie, Bartoli incluis, achterliet op de steile beklimming van de La Redoute. Voor hem was het niets, hij deed wat hij wilde. Iedereen uit het wiel zoals hij het zelf had gepland. De rest van het verhaal had toen niemand kunnen en willen voorspellen. Maar dat hoefde ook niet, beelden zijn tijdloos en sprakeloos, en dit beeld is er eentje voor de eeuwigheid.

Bedankt VDB!